SJX Podcast: Amerikalı Bağımsızlar
Paris Junior College’da dersler başladı.
Amerikan saatçiliğinin yeniden canlanması ivme kazandıkça, koleksiyonerler arasındaki sohbetler genellikle parçaların kökeni ve o nadir bulunan “Made in USA” etiketi etrafında dönüyor. Ancak Amerikan saatçiliği, Amerikalı saat ustaları gerektiriyor; bu da eğitim ve öğretime erişimi hikayenin önemli bir parçası haline getiriyor.
Bu yılın başlarında, Kuzey Seattle Koleji’ndeki Saat Teknolojisi Enstitüsü’nü (WTI) ziyaret ettik. Burası, ABD’de hâlâ saatçilik eğitimi veren son kamu kurumlarından biri. Bir diğeri ise Teksas’ın Paris kentindeki Paris Junior College (PJC). Burası, onarım ve servis eğitimini, bileşen üretim fırsatlarıyla birleştiriyor; buna isteğe bağlı bir okul saati projesi de dahil.
Rolex, Swatch Grubu ve Richemont gibi İsviçreli lüks grupların Amerikan saatçilik eğitiminde orantısız bir rol oynaması şaşırtıcı olmamalı. Sonuçta, mezunlara yönelik talebin büyük bir kısmı, Kuzey Amerika’daki servis merkezlerini doldurmak üzere eğitimli saat ustalarına ihtiyaç duyan büyük markaların kendisinden geliyor.
Rolex, IWC veya Omega gibi büyük bir markada doğrudan çalışmayı uman öğrenciler için bu okullar, sektöre adım atmanın en doğrudan yolunu sunuyor.

Yine de, marka tarafından işletilen bir okul, bağımsız bir saat ustası olarak kariyerin başlangıç noktası da olabilir. Hour Precision’ın arkasındaki saat ustası ve hassas makineci Zach Smith, Swatch Grubu’nun Nicolas G. Hayek Saatçilik Okulu’nda Saatçilerin İsviçre Eğitim ve Öğretim Programı (WOSTEP) sertifikasını aldıktan sonra kendi işini kurdu.
Benzer şekilde, Oregon merkezli bağımsız saat ustası Keaton Myrick, Pennsylvania’da bulunan ve yakın zamanda kapatılıp Dallas’taki Rolex Saatçilik Eğitim Merkezi’ne entegre edilen Rolex destekli Lititz Saat Teknolojisi Okulu’ndan mezun oldu.
Kısacası, marka odaklı bu sistem kamu saatçilik eğitimini büyük ölçüde yerini aldı ve zanaatı öğrenmek isteyen öğrenciler için çok az alternatif bıraktı. Yine de, bağımsız bir perakendeci için çalışmak veya bir restorasyon işi kurmak gibi farklı hedefleri olan öğrenciler için alternatiflerin korunmasının bir değeri var.
Kamu okulları ayrıca düşük gelirli öğrenciler için erişimi genişleterek, saatçilik kariyerlerine başlangıç yapmalarına yardımcı olacak mali destek imkânları sunuyor.
PJC’nin saatçilik programı şu anda 28 öğrenciyi —maksimum kapasitesini— ve üç tam zamanlı eğitmeni barındırıyor. Talep mevcut kontenjanı aşıyor ve okul bu dönemki 19 kişilik alım için 56 başvuru aldı.
Öğrencilerin çalışma masasına ulaşma yolları farklılık gösteriyor. Yaklaşık yarısı yirmili yaşlarının başında; liseyi bitirip bir süre çalıştıktan sonra saatçiliği seçmeye karar verdiler.
Diğer yarısı ise ikinci bir şans için okula geri dönüyor; geçmişleri yazılım geliştirmeden askerlik hizmetine kadar uzanıyor. Bazılarının önceki meslekleri daha da ilginç: Mevcut bir öğrenci daha önce helikopter mekanikçisi olarak çalışmış.
Gazilerin varlığı, Amerikan saatçilik eğitimindeki gururlu bir geleneği sürdürüyor. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra meslek okulları, geri dönen askerlerin barış zamanı için gerekli becerileri kazanmalarına yardımcı oldu ve bu da sektörü on yıllar boyunca destekleyen eğitim altyapısının kurulmasına katkı sağladı.
PJC’nin Horoloji Teknolojisi programı, dönem tatilleri hariç 16 aylık bir eğitimi kapsıyor. Yaklaşık 15.000 ABD doları tutarındaki öğrenim ücreti ucuz değil, ancak özellikle mali destek imkânları düşünüldüğünde aşırı pahalı da sayılmaz.
Geleceğin saat ustaları ayrıca New York Horoloji Derneği (HSNY), Amerikan Saatçiler-Saat Ustaları Enstitüsü (AWCI) ve Ulusal Saat & Saat Koleksiyoncuları Derneği (NAWCC) tarafından sunulan burslardan da yararlanabilirler.
PJC mezunları servis, onarım ve bileşen üretimi eğitiminin yanı sıra CW21 sınavına girmek için gereken becerilerle mezun oluyorlar. AWCI tarafından bağımsız olarak yönetilen bu sertifika, genel hatlarıyla İsviçre-Amerikan Saatçiler Eğitim İttifakı (SAWTA) ve WOSTEP tarafından sunulan sertifikalara benziyor, ancak tanınması daha çok Kuzey Amerika ile sınırlı.
SAWTA müfredatını takip eden WTI’nın aksine, PJC öğrencileri mezuniyetten sonra bağımsız olarak sertifika almaya hazırlıyor. Yol farklı olsa da hedef aynı: Öğrencileri mesleğe girmek için gereken beceriler ve niteliklerle donatmak.
Daha somut bir fark ise PJC’nin okul saati projesi. Geçen yıl başlatılan bu proje, öğrencilerin dersin son sekiz haftasında işleyen bir saat için bileşenler üretmelerine olanak tanıyor. Şu anda iki öğrenci bu bitirme projesini yürütüyor.
Okul saatleri, İsviçre saatçilik eğitiminde bir nevi geçiş ritüeli olsa da, Amerika Birleşik Devletleri’nde daha az düzenli olarak sunuluyor. PJC’de öğrenciler ortak bir mimariyle başlıyor: bir Unitas 6497, kronograf mekanizması çıkarılmış bir Valjoux 7750 veya bir Peseux 7001.
Geleneksel elle çalışan makinelerle çalışan öğrenciler daha sonra seçilmiş köprüleri, bir sarma mili ve bir balans milini üretiyor; böylece farklı türde bileşenler yapma konusunda deneyim kazanıyorlar.
Bu bitirme projesinin sekiz haftalık süresi nedeniyle her köprüyü yeniden yapmak veya ana plakayı kapsamlı bir şekilde değiştirmek için yeterli zaman yok. Aynı sebeple, dişli yapımı da genellikle projenin kapsamı dışında kalıyor; ancak bir öğrenci okul saati için taç dişlisini üretmeye zaman bulabilmiş.
Bu beceriler özellikle restorasyon için faydalı. Bir bileşen bozulduğunda ve yedek parçalar artık mevcut olmadığında, bir saat ustasının yerine yenisini yapması gerekir. Bu, servis merkezlerinde yaygın olduğu gibi, belirli bir kalibre için özel olarak üretilmiş fabrika parçasını takmaktan farklı bir zorluktur.
Okul saati, restorasyonun zorluklarına bir giriş sunuyor ve öğrencilerin bir bileşeni nasıl üreteceğini ve mevcut bir mekanizmaya nasıl monte edeceklerini anlamalarına yardımcı oluyor.
Farklı hedefleri olan öğrenciler aynı süreyi kasa ve bilezik bitirme işlerini pratik yaparak veya servis verimliliklerini artırarak geçirebilirler. Mekanizmaları tekrar tekrar sökmek, teşhis etmek, temizlemek, onarmak ve yeniden birleştirmek, onları servis merkezi işlerinin temposuna hazırlamaya yardımcı oluyor.
PJC’nin mevcut kısıtlamaları kapasite ve öğretim kadrosu. Yenileme için ek odalar mevcut; daha fazla ekipman ve eğitmen ise kolejin daha fazla öğrenci almasına olanak tanıyacaktır.
Bu iyileştirmeler aynı zamanda mikromekanik üzerine isteğe bağlı kurslar aracılığıyla eğitimi 24 aya kadar uzatma planlarını da destekleyecek; bu kurslar daha fazla torna işi, ek bitirme ve kasa yapımı eğitimi içerecek.
Kâr amacı gütmeyen PJC Vakfı aracılığıyla yapılan özel bağışlar, bu büyümeyi finanse etmeye ve öğrenci kapasitesini artırmaya yardımcı olmak için Horoloji Teknolojisi programına yönlendirilebilir.
Amerikan saatçiliğinin yeniden canlanması başarılı olacaksa, geleceğin saat ustalarının mesleğe giriş engellerinin azaltılması gerekiyor. Bazı öğrenciler kaçınılmaz olarak bir servis merkezinde çalışmak amacıyla marka işletmesi bir saatçilik okulunu seçecek olsa da, WTI ve PJC gibi kurumlar bu kariyerlere kamu erişimini sağlıyor ve nitelikli öğrenciler için mali destek imkânları sunuyor.
Passionlu eğitmenler tarafından yönetilen bu programlar, yeni nesil Amerikan saat ustalarının devam eden canlanmayı kalıcı bir sektöre dönüştürmesi için ihtiyaç duyacağı becerileri aktarmada hayati önem taşıyor.
Kâr amacı gütmeyen PJC Vakfı aracılığıyla Horoloji Teknolojisi programına bağış yapmak için Kurumsal Gelişim Direktörü Baleigh McCoin ile [email protected] adresinden iletişime geçin.